mijn man (66) kreeg blaaskanker. Bij de diagnose werd gezegd "we maken een nieuwe blaas." Nee dus, het werd een stoma. Mijn man bleef klachten houden, maar vond maandenlang geen gehoor.

Bij een gesprek met de specialist vroegen we nogmaals aandacht voor zijn klachten. "Ga maar naar de psychiater", kregen we te horen. In plaats daarvan vroegen we een second opinion. Binnen tien dagen hadden we een diagnose en werd direct geopereerd. Het resultaat? Totaal verkankerd. Er was geen redding meer mogelijk. Binnen een maand overleed mijn man.

Dat was niet mijn enige slechte ervaring

Ik had op mijn 55ste een vaginale bloeding. Na onderzoek kreeg ik te horen dat er niks aan de hand was. Negen maanden later nog niets gevonden. Op mijn verzoek haalden ze de uterus (baarmoeder) eruit. Daaruit bleek dat ik kanker had. Binnen vier weken werd ik opnieuw geopereerd.

De specialist die me onderzocht heb ik nooit meer gezien. Sinds de operatie heb ik hartritmestoornissen, zit ik aan de medicatie en loop ik bij de trombosedienst. Bij een controlebezoek na zes weken vertelde ik van mijn andere klachten: erg koud, zwaar opgezet linkerbeen en pijn in de gewrichten. "Nee, dat heeft niets met de medicijnen te maken", kreeg ik te horen.

Vertrouwen???

avan

<<Terug